Mezuniyet Konuşmacısı Prof. Nihat Berker

Okul Müdürü John R. Chandler’in takdim konuşmasından özet

Prof. Nihat Berker daha önce de Robert Lisesi mezuniyet töreninde konuşmacı olarak bulunmuş, ilk kez 1967 yılında, sınıf birincisi olarak mezun olduğu zaman konuşma yapmıştır.

Prof. Berker yüksek öğrenimini Massachusetts Institute of Technology’de sürdürmüş,  ilk yılında kimya dalında ödül almış, kimya ve fizik olmak üzere beş yıllık çift lisans programını dört yılda bitirmiş, aynı zamanda kuantum mekaniği ders koordinatörlüğü ve öğretim üyeliği yapmış, Amerikan Kimya Enstitüsünün Öğrenci Ödülünü almış ve Phi Beta Kappa Onur Listesine seçilmiştir. Yüksek lisans ve doktora eğitimini ise Illinois Üniversitesinde tamamlamıştır.

1999’da Türkiye’ye dönen Prof. Berker, İstanbul Teknik Üniversitesinde Fizik Profesörü, 2000’de Fizik Bölümü Başkanı, 2003’te Fen-Edebiyat Fakültesi Dekanı olmuştur. 2005-2008 yıllarında Koç Üniversitesinde Fizik Profesörlüğünden sonra 2009 yılında Sabancı Üniversitesinde Rektör Yardımcısı görevine gelmiş, 2009’da Rektör olmuştur.

Olağanüstü başarılı akademik kariyeri süresince Prof. Berker burada sayılamayacak kadar ödül almış, birçok ülkede konferanslar vermiş, American Physical Society ve Türkiye Bilimler Akademisi gibi dünyanın seçkin bilim kurullarının üyesi olmuş, ayrıca M.I.T.-Turkey Freshman Scholars Programının kurucusu ve yöneticisi olmuştur. Bugün mezuniyet konuşmasını yapmak üzere aramızda bulunduğu için onur duyuyoruz.

 Hafize Değer - Tarih Öğretmeni

         Kurbağa sesinin,köpek ulumasının,adını bilmediğim bir yabanıl kuş sesinin  birbirine karıştığı bir şafakta ve sessizliğin  sağır edici sesi altında nihayet bir buçuk aydır kafamda onlarca kez tasarlanmış ve hiçbiri beğenilmemiş , beğenilse de yazıya dökülmemiş sessiz konuşmalarım  nihayet yazıya dökülüyor.

         Evet, dostlar, öğrencilerim, konuklar, mezunlarımız, hoş geldiniz...

         Aslında bugün kişisel tarihimde bir hoş geldin günü. 25 yıl önce bugün  oğlum dünyaya gelmişti. Bugün ise size, güle güle demek görevi bana düştü. İşte  yaşam böyle bir şey... Kimine hoş geldin, kimine güle güle..

         Siz de bugün 5 unutulmaz yılınızı geçirdiğiniz okulunuzdan ayrılma ve bu büyülü dünyadan gerçek dünyaya adım atma günündesiniz. Burada,  size en ince ayrıntısına dek tasarlanmış rafine bir yaşam alanı yaratıldı. Ama duvarların ötesine geçtiğinizde, GERÇEK, yüzünüze bir şamar gibi vuracak. Sizin yaşamınızda bir milat olan Robert Kolejden sonraki yaşama  adım atarken karılaşacağınız gerçeğin ,  acı ve acıtıcı yüzü, umarım  canınızı yakmaz. Sizi bundan sonraki yaşama hazırlamak için çok uğraştık. Bünyenizin her türlü tehdide karşı mukavemet kazanması için karşınıza bizler çıktık. Sizi dört bir yandan salvo ateşine tutarken direnç kazandırmaktı amacımız. Yoksa ne anlamı olurdu, bayan Halıcıoğlu’nun peşinizden detention diye koşmasının ve11. sınıfta apansız beni karışınızda buluverişinizin.

Hep bir amaca hizmet ettik: Evde ana babalarınız burada biz. Sizi, size ve toplumunuza  kazandırmak için çalıştık. Bin dereden su içtik bin dereden su taşıdık. Geçtiğimiz yolların, içtiğimiz suların, imbikten geçirip damıttığımız yaşamlarımızın bilgi ve deneyimlerini  aktarmaya çalıştık. Kiminiz aklını kullanıp kana kana içti bu pınardan, kiminiz sonradan içmek için yedekledi. Ama şundan hiç kuşkum yok; bir şekilde nüfuz ettik benliklerinize kullanın deyu deyu, Yunusçasına

                                                                           Saat 05.10

Gökte laciverdin arasına pembe süzülmeye çalışıyor. Horoz, inatla ve inançla  gün doğumuna yardımcı olmaya çalışıyor. Güneşten henüz eser yok. Gök,deniz, birkaç kuş ve ben. Birkaç balıkçı motoru, nihayet sahilde bir insan. İhtimal ki ekmeğinin peşine düşmüş bir balıkçı.  Bu topraklarda hep en  pahalı satın alınan şey  ekmek. Bir lokma bir hırka felsefesinin kabul gördüğü bir kültürden gelsek de, günümüzde ne lokmalar doyurdu aç karınlarımızı, ne hırkalar ısıtıyor soğuk bedenlerimizi. Yitip gitmiş içindeki Canlar. İşte dostlar, tüm çabamız bu canlar yitmesin, kimliklerimiz yok olmasın diye.

Ne zorlandı bu gök.

Ben beklerken güneşin doğumunu, göğü yara yara arkasında beyaz bir iz bırakarak bir uçak gitmekte.

Gün ışıdıkça tılsım kayboluyor. Keşke bir saat öncesine dönebilsem. Zihnim ve yüreğim ne kadar aydınlık sevse de, ruhuma çok iyi geldi alaca karanlık. İyi ile kötünün, ak ile karanın, biz ve ötekinin bu kadar acımasızca ve keskin bir şekilde ayrışmasını istemediğimdendir.

Sancılar içindeyim. Dilerim sanrılar görmem. Ne zor bir süreç şu doğum. Pembe mora çaldı, ufuk çizgisinde. Ama doğum ille de kızıl der.Sızım sızım sızlayarak ve bağırtarak.

Bu kez de bir motor, denizi yara yara geçti gitti. Bir de martı katıldı şölene. Yılın dört mevsimi haykıran köpüren Karadeniz, pek bir sakın bu sabah..

İşte dostlar; güneş önce kendine kızıl bir zemin yarattı. Acılar ve sancılar içinde doğum başladı. Bir dakikayı bulmadı doğum. Oysa sancısı ne uzun sürdü. Şimdi tümünü görüyorum; bir kızıl top. Birazdan ışıtacak dünyayı.

İşte gençler; sizler de bu kadar sabırla bu kadar emekle doğdunuz evlerinize, ellerimize. Işıtın diye dünyayı, ısıtın diye içimizi, aydınlatın diye ülkemizi. Bu aydınlığın alt yapısı dokundu nakış nakış ta Genç Osman’dan beri. Biraz yenilik diye diye döşedi geleceğin patikasına bir taşı. Biraz da HÜRRİYET dedi, Namık Kemal.  Bu topraklar padişah mülkü değil, VATAN, dedi. Ki duysun diye KEMAL PAŞA...

Bir imparatorluktan bir cumhuriyet yaratmak ta, benim doğumunu izlediğim gün kadar sancılı oldu.

Feodal bir toplumdan  çağdaş bir toplum yaratmanın güçlüğünü yaşadı toplumuyla. Halkçıyız dedi, halk içinden.

Bugün sizler, bin bir emeğin ürünü olan Cumhuriyetimizi korumayı, gökte yükselen güneş kadar yüceltmeyi bir görev bilmelisiniz.

Var ettik sizleri, yar edesiniz diye Cumhuriyeti.

Ulusal tarihimiz için de ATATÜRK, bir güneştir.Şimdi sizin göreviniz emanete sahip çıkmaktır.. Bir anekdot üzerinden size son bir ödev vereceğim.

Erzurum Kongresi’nin toplanma arifesinde, henüz havaya belirsizliğin egemen  olduğu günlerde, Temmuz 19919’da, yoğun bir çalışma gecesinde Mustafa Kemal aynı odayı paylaştığı ve günlük tutan arkadaşı Mazhar Müfit Beyin; -Uyumamışsınız Paşam,ne düşünüyorsunuz, sorusuna M.Kemal, şöyle yanıt vermişti.

-Düşünüyorum,

-Ne düşünüyorsunuz,Paşam

-İleride yapacaklarımı.

-Yaz çocuk

Madde 1,  Saltanat kaldırılacak

Madde 2   Cumhuriyet İlan edilecek

Madde 3   Halifelik Kaldırılacak

Madde 4  Örtünme kaldırılacak

Madde 5  Latin Harfleri getirilecek “ der.

Günlük defterine bu kayıtları yazan Mazhar Müfit Bey, kalemi bırakarak:

-Paşam ne kadar da hayalcisiniz. Söylediklerinizin ilk üçünü yerine getirin yeter” diyerek, M.Kemal’in hayalciliğini ima eder.

Ancak yıllar  sonra; 1925 yılında, Mustaf Kemal, Kastamonu’da ŞAPKA DEVRİMİNİ yaparak,Ankara’ya döndüğünde resmi  törende karşılayanlar arasında Mazhar Müfit Beyin,yanına geldiğinde;

-          Azizim MazharMüfit Bey, kaçıncı maddedeyiz!

Anadolu İhtilalinin en ümitsiz olduğu günlerde dahi, umutlarını ve öngörüsünü

kaybetmeyen Atamıza şimdi söz vermenizi istiyorum. Zorlu koşulları ulusunun yararına kullanma becerisini göstererek Cumhuriyeti kuran Atamızın emanetini içselleştirerek ve her türlü tehlikeye karşı  demokratik usul ve esaslara bağlı kalarak korumanızı  yürekten istiyorum. Bunu yaşamınızın sürekli  ödevi olarak algılamanızı diliyorum.

            Yolunuz açık olsun.

 -------------------------------------------------------------------------------------

Yiğit Yorulmaz L-12

Bestelediğimiz sessiz senfoniyi duyuyor musunuz? Bizleri çepeçevre saran ses denizini hissediyor musunuz? Bu, 199 değişik enstrüman için 199 partisyondan oluşan büyülü bir müzik. Sevgili arkadaşlar, öğretmenler ve konuklar, izninizle size bu kompozisyonun nefes kesici öyküsünü anlatacağım.

Beş yıl önce buradaki ilk günümüzde, Robert Lisesinin duvarlarında yankılandı ilk notalarımız. İtiraf etmeliyim ki, sesi zayıftı bu notaların. Eşi benzeri görülmemiş bir endişe içindeydik. Yaz mevsiminin son güneşi altında, Maze’de yabancı bir kalabalığın içinde kaybolmuş halde, ‘hoşgeldiniz’ konuşmalarını dinledik --- ileride dinleyeceğimiz sonsuz sayıda konuşmanın ilkiydi bu. Birçok bakımdan, ilk günümüz bu mezuniyet günümüze benziyordu. Gelecek hakkındaki belirsizlikler zihnimizi kurcalıyordu. Onca sorumuz vardı fakat yanıtları aramaya nereden başlayacağımızı bilemiyorduk. Atıldığımız serüven neredeyse ümitsiz görünüyordu.

Birbirimize ve okulumuza alışmak için epey vakit ve çaba harcadık, fakat son derece dostça davranan insanlar bize rehberlik ettiği için şanslıydık. Kim bilir kaç kez okulun labirentlerinde kaybolduk, her seferinde ya üst sınıflardan bir öğrenci ya da bir öğretmen bize yol gösterdi. Aslında bazen bizi bilerek yanlış tarafa yönlendirip arkamızdan gülenler de oldu, fakat, ne yapalım, en azından karakterimizi geliştirmeye yardımcı oldular! Bazı zamanlar öğle yemeklerinde öğretmenlerimizin yaşam hakkındaki derin yorumları üzerine koyu tartışmalara daldık. Arada bir, birileri bize ‘zavallı prep’ler olduğumuzu hatırlatırdı. Hatta, şimdi yaşamımı tamamen değiştiren kişi olarak sevdiğim ve saydığım bir öğretmenimin ilk sözleri “Küçük çocuklardan nefret ederim!” olmuştu.

Derken, gözlerimizden okunan o kaybolmuşluk duygusu, bir süre sonra yavaş yavaş yok oldu. Güzel kampüsümüze ait olduğumuzu hissetmeye başladık. Üst sınıflara geçtikçe, müziğimizin perdesi de yükseldi. Buradaki beş yılımız süresince ortak yapıtımıza çeşitli temalar ekledik: kırkar dakikalık binlerce dersin üstesinden gelebilmek için yoğun çalışma ekledik; belleğimizde iz bırakacak kahkaha ve gözyaşları ekledik; Robert Lisesi’ndeki zamanımızı en iyi şekilde değerlendirmek için konserler, oyunlar, müzikaller, seminerler, yetenek gösterileri ekledik. En önemlisi, senfonimizin özünü dostlukla ördük. 

Yarattığımız bu yapıtın kendine özgü bir ruhu var. Bestecilerinden bağımsız olarak yaşıyor ve soluk alıyor. Bizimle etkileşim içinde, bizi değiştiriyor. Bu ortak payda yoluyla biz de birbirimizi etkiledik ve bugün geldiğimiz noktaya ulaşmak için birbirimize yardımcı olduk. Arkadaşlarım sayesinde kaç kez paniğe kapılmaktan kurtulduğumu bilemiyorum. Birlikte alelacele yemekler yedik. Yerleşkenin bir köşesinden diğerine koşturduk. Türkiye sınırları içinde ve dışında yeni yerler keşfettik.

Bütün ortak noktalarımıza ve paylaştıklarımıza rağmen, bireyselliğini koruyan bir topluluktuk. Emellerimiz, beklentilerimiz, zevklerimiz ve ilgi alanlarımız farklıydı. Robert Lisesindeki çok-kültürlülük ve denge geleneği, bize çeşitliliğimizin değerini takdir etmeyi öğretti. Akorlarımızdan farklı sesler çıkmasını bir zenginlik olarak gördük. Bir bütüne kendimizden bir şeyler katmaktan korkmamayı öğrendik, çünkü burada sadece kendimiz olmaya teşvik edildik. Bu nedenle, sayın konuklar, senfonimizin tek bir melodisi değil, birbiriyle örülünce en iyi sonucu veren birçok melodisi vardı.

Size biraz da bestecilerden söz edeyim. Aramızdan Japonca bilen avukatlar; sıra dışı zevkleri olan sanatçılar, moda tasarımcıları ve mimarlar; şimdiden sevgili TI hesap makinemizi parçalarına ayırıp birkaç dakikada tekrar eski haline getirebilen mühendisler; havacılık tutkunu havayolu şirketi yöneticileri; gerçekten fark yaratacak politikacılar; ileri düzeyde matematik bilen müzisyenler; ileri düzeyde matematik bilmeyen müzisyenler; okulun son gününden hemen önce görünüşlerini baştan aşağı değiştirebilen sporcular; Linux’u gerçekten kullanmayı bilen bilgisayar oyunu tasarımcıları; İstanbul’u Plato’dan seyretme geleneğini sürdüren şairler ve yazarlar, gelecekte toplumda yerlerini alacak. 

Şimdi öyküsünü siz de bildiğinize göre, sayın konuklar, sessiz senfonimiz tamamen yok olmadan önce onu bir kez daha duymaya çalışın. Birlikte başardıklarımızın izleri yarın sadece anılarımızda kalacak. Gene de, hak ettiğimiz bu güzel kutlamayla 2010 mezunları senfonilerini gür bir tonla bitirecek ve Robert Lisesi bizi bu son notayla anımsayacak. Hiç şüphe yok ki, izleyeceğimiz farklı yollarda, bıraktığımız yerden yeni bestelere başlayacağız.  

Tebrikler, arkadaşlar! Başardık! (Galiba hiç birimiz buna inanamıyorduk.)

Teşekkür ederim.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rafet Karaoğlu L-12